بدین تربیت نقش مادر درچگونگی تربیت فرزندان انکارناپذیر است

حضرت علی (ع) در تفسیر این آیه فرموده اند: به خود و خانواده خود خوبی بیاموزید و آنان را تربیت کنید.می توانیم از این ایه و تفسیر آن به اهمیت تربیت فرزند پی ببریم. ۱۰۰. ↑ رازی، فخرالدین، تفسیر الکبیر، ج۶، ص۴۶۲. ۱۵۶. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۹، ص۸۲-۸۳. از هفت سالگی نیز شیوه وضو گرفتن به کودک نشان دهند و او را به خواند نماز امر کنند. بعد از دو سالگی به طور منطقی و علمی، توجیهی برای خواباندن فرزند در کنار والدین وجود ندارد اما گاهی وابستگی مادر به فرزند شدید است و نمیتواند او را از خود جدا کند زیرا در آغوش گرفتن فرزند به اواحساس آرامش و اطمینان میدهد و دوست دارد تا سالها فرزندش در کنارش باشد. در طلاق توافقی پدر و مادر باید در زمینه نفقه فرزند مشترک و میزان آن نیز با یکدیگر توافق کنند. والدین، هر دو، در تربیت، آموزش و رشد فرزند خود سهم دارند.

امام صادق(ع) دوران کودکی را دوران سفاهت می دانند که با تربیتهای مربیان به وسیله ابزارهای گوناگون از جمله تغذیه و آموزش و پرورش، این سفاهت به بلوغ و رشد فکری و اقتصادی و جسمی و جنسی تبدیل میشود. در حقیقت آموزش کودکان به آداب زندگی در محیط خانوادگی این فرصت را به کودکان میدهد تا در جامعه بتوانند حقوق دیگران را رعایت کنند و توانایی تحمل آنها بالا برود. کودکان اگر در خانه نتوانند حقوق دیگران از جمله والدین را رعایت کنند، بدون شک در بیرون خانه از چنین ظرفیت و تحملی برای مراعات حقوق دیگران را نخواهند داشت. میفهمند که هر شاگردی در شخصیت خود، منحصر و جدای از دیگران است. و اهمیت آن به این خاطراست که کودک مانند مومی دردست ماست و ما هم می توانیم با تربیت درست اورا به انسانی تبدیل کنیم که خلیفه الله روی زمین باشد وهم به موجودی پست تر از حیوان تبدیل شود ، تربیت انواع مختلفی داشته وعوامل زیادی درآن نقش دارند ومتناسب با توانایی های فرد مقابل مراحل مختلفی دارد که دراین مقاله هر کدام از آن ها ذکر شده اند.

سوال بالا را به این دلیل آوردم که نکات این مقاله علاوه بر تاثیر در تربیت فرزند میتواند روی تربیت خودمان هم موثر باشد. مرحوم علامه حلی در خصوص مساله حضانت کودک مینویسد: «اگر پدر و مادر نباشند، جدّ اولویت دارد و اگر جدّ هم نباشد دیگر اقارب به ترتیب ارث اولویت دارند، و خواهری که از پدر و مادر هر دو منتسب به طفل میباشد یا از طرف پدر منتسب است، نسبت به خواهری که فقط از طرف مادر منتسب است اولویت دارد، بهدلیل اینکه قرابت او بیشتر است یا در ارث نصیب بیشتری دارد، همچنین مادرِ پدر نسبت به مادرِ مادر اولویت دارد و جدّه نسبت به خواهر، به دلیل اینکه جدّه به منزله مادر است. همچنین خداوند متعال در آیه 58 سوره نور ؛پدر و مادر را موظف به تربیت فرزندان با تعلیم آداب میداند و از آنها میخواهد تا همه تلاش خویش را به کار گیرند که کودکان حتی مسائل ریز زندگی مانند آداب ورود به محل استراحت والدین را بشناسند و اجازه ندهند تا کودکان در خانه؛ خودسرانه عمل کنند و به هر کجا و هر زمانی که میخواهند وارد شوند. بشر همواره در دورة حیات خود از کمّ و کیف تعلیم و تربیت پیگیری کرده است.

از این رو والدین در امر تعلیم و تربیت کودک وظیفه ی مهمی به عهده دارند ؛ زیرا که این دوران، مرحله مهم آموزش است و نباید فرصتهای طلائی آن را از دست داد. همانطور که گفتیم والدین در این دوران باید به کودک قرآن هم آموزش دهند. در حقیقت در دوران نونهالی ؛فطرت خداجوی کودک هنوز دست نخورده است و همین مسئله کار رابرای والدین که به عنوان مربی فرزند خود هستند را آسان می کند. از لحاظ روانی و ذهنی هم رشد کرده خوبی ها ، بدی ها ، زشتی ها ، و زیبایی ها را می فهمند ولی در انتخاب راه زندگی و هدف های معقول از پختگی لازم برخوردار نیستند ، امروزه ثابت شده که کودکان در سنین ۷ -۱۴ سالگی به علت درک و فهمی که از ناتوانی های جسمی و روانی خویش در مقابل بزرگترها – خصوصا والدین خود – هستند دارای یک حالت و روحیه اطاعت و پذیرفتن و دستورات بزرگتر ها هستند ، به عبارت دیگر کودکان در این مرحله از عمر به علت درک نقائص جسمی و روانی خویشتن حالت تسلیم گونه ای در برابر بزرگترها از خود نشان می دهند . نکته بسیار مهمّی که در پایان این بحث لازم است یادآوری شود، این است که هرچند محبّت در پرورش جان کودک همانند غذا برای پرورش جسم او ضروری و لازم است ولی متولیان تربیت کودک باید توجه داشته باشند اهمیت اندازهگیری صحیح در کمّ و کیف محبّت و طرز اعمال آن کمتر از اصل محبّت نیست.

دیدگاهتان را بنویسید